A nosa batalla

Quero non sentirme máis lonxe de ti do que realmente estamos. Fai uns minutos decidín rencontrarme de novo no punto “donde la locura alcanza su sentido”. Moitos meses despois, hoxe algo se removeu en min unha vez máis. Escribes para olvidar. Coller o bolígrafo, o lápis ou a computadora co obxectivo de esquencer, de esquencer algo que se mestura entre verbas e máis verbas. Escribes para non chorar, mais choras escribindo, choras escribindo polo que procuras que quede soterrado na memoria ou choras escribindo o que nunca pretendes borrar.
Ás veces non funcionan as tildes nas computadores, pero ahí non radica o chamado clímax.
Con papel e lápis semella máis doado abrir o caixón, o caixón de sastre que garda un pouco de todo e un moito de nada. Voltas e voltas ao absurdo e ti incomprendendo o incomprendíbel. Eu cos ollos medio pechados, e ti medio abertos. É verdade, non é o mesmo.
A loita interna debátese co sorriso de minutos inesquecíbeis. A loita interna debátese coa explosión de sabores de olores e sí, tamén de sentimentos. A loita interna debátese entre dous que realmente son un. A loita interna debátese entre a confianza e o medo a abandoar o seu propio demo.A loita interna xogámola os dous, pero o combate final teño que vencelo eu sóa.
Non escribes para chorar pero ás veces as lágrimas ganan a batalla. A nosa batalla.

Verbas

Ao mellor non sirvo para esto. O señor do piso de enriba pechou a ventá e xa non poido ver a lámpara marrón, redonda, antiga pero que gosta de ser moderna.
Ao mellor é bo deixalo aquí, neste preciso intre malia que de cando en vez che entre o formigueo de levalo cara diante.
O patriotismo do día de San Isidro esquécese na romaría, como unha calquera, coma unha de Galiza pero con claveis e boinas. Enfréntase o santo ás manifestacións na procura da liberación dos palestinos e na mellora das condicions dos emigrantes, quizáis Isidro, o santo, lles bote unha man…ou ao mellor decide quedarse entre roscas e chotis…
Antonio Vega pasa a vida mellor e aquí envólvese en papel de ouro. La chica de ayer asomouse por última vez á sua ventá. Eu tamén me quero asomar.
As cortinas amarelas deixan pasar a luz do meu cuarto e entre roupas tiradas, papeis e algunha que outra cousa non desexable transcurre a miña xornada. Luar na lubre está de fondo, ao mellor é morriña..ao mellor é ganas de pensar nos que non están. Melodías pues no lo sé. Mezcolanda, pelexa, indecisión, indeferencia combatendo a ilusión. Todo nun, un é todo. Sin ela triunfarei. Melodías pues no lo sé. Si saldréi desta aventura ou si en ela morrerei.