Con fecha caducada

Todo en esta en vida es perecedero, las personas, los animales, las cosas, los lugares…incluso la comida. Lo bueno y lo malo, ambos enemigos públicos están en la cuerda floja de la fecha de caducidad. A veces el final lo elige el vecino de arriba, el jefe, o el chicle pegado en la suela de tus zapatos. En definitiva, todo tiene un principio y un fin, y sino termina es porque nos lo llevamos a esa desconocida y a la vez temida segunda parte (aunque no muchos lo reconozcan). Sin embargo en ocasiones nos toca armarnos de valor y poner ese punto final. Un punto final a algo que nos agrada, a algo que detestamos, a algo que nos hace daño, a algo que nos hace feliz.Infinidad de razones nos comprometen con ese punto, con el punto final.
Lo difícil, en ocasiones es cumplir los compromisos. Eso sí cuando te das cuenta de que tú pasas de compromisos es cuando el punto está ya en su sitio.

O soño alcanzábel: Un zumo de naranja

O soño alcanzábel: Un zumo de naranja

Un zumo de naranja

Mañana es festivo. Dice el diccionario que un día festivo es una fecha del calendario que resalta de forma especial...

Todavía no he decidido cómo dar la forma especial a mi día. Puede ser que me levante con fuerza, lea el periódico y me tome un zumo de naranja. O, quien sabe, quizás decido quedarme en la cama y dar vueltas de una esquina a otra buscando que le almohada no esté caliente.

Una menos veinte de la madrugada, sí de la madrugada del día festivo...y parece que la festividad la dejaremos para mañana.

Hoy no tengo ganas de lidiar con feriados, ni con fiestas, ni con ambientes jocosos. Esperando un sms que me envuelva en felicidad, pero no que sea burlesco. Sé que hoy ya no llegará, lo hará mañana pero no cómo me gustaría. Así que me dedicaré todas las horas que me quedan a intentar hacer entender que no lo entiendo.

Los del otro lado amanecen con el zumo de naranja.

Barco de papel

Y de repente te sientes sola. Miras a un lado y está repleto de gente. Miras al otro,la calle está hasta arriba. Estás sola, quizás hoy te hacía falta su apoyo, quizás el no lo sabía. Quizás le da igual. En un barco de papel se esfuma su amor. Llegas a tu casa, antes de lo previsto, deshaces la cama y te hechas a dormir. Que los sueños al fin te hagan despertar.

Días azuis, días grises

Sempre fun experta en mudar as facianas. Sorrir ou chorar, finxir ou enmascarar. Malia nunca co obxectivo de falsear a ninguén, so pra falsearme a min mesma. O camaleón acompañoume xa máis dunha vez, en máis dunha liñas tamén...eu que sempre pensei que o golfiño era o meu animal favorito...
Días de tranquilidade, sempre collida polas patas. Días azuis. Días grises. A reflexión tamén me leva á incomprensión, incompresión e incredulidade do que pode ocorrer en tan só un mes. As salpicaduras diarias convértense en estupides cando te chocas co que nunca te quixeches chocar, con ter que decir un adeus, cando só dicias astalogo.
Pensar que non é xusto nestos días azuis, ou nos grises, tampouco serve de nada

A nosa batalla

Quero non sentirme máis lonxe de ti do que realmente estamos. Fai uns minutos decidín rencontrarme de novo no punto “donde la locura alcanza su sentido”. Moitos meses despois, hoxe algo se removeu en min unha vez máis. Escribes para olvidar. Coller o bolígrafo, o lápis ou a computadora co obxectivo de esquencer, de esquencer algo que se mestura entre verbas e máis verbas. Escribes para non chorar, mais choras escribindo, choras escribindo polo que procuras que quede soterrado na memoria ou choras escribindo o que nunca pretendes borrar.
Ás veces non funcionan as tildes nas computadores, pero ahí non radica o chamado clímax.
Con papel e lápis semella máis doado abrir o caixón, o caixón de sastre que garda un pouco de todo e un moito de nada. Voltas e voltas ao absurdo e ti incomprendendo o incomprendíbel. Eu cos ollos medio pechados, e ti medio abertos. É verdade, non é o mesmo.
A loita interna debátese co sorriso de minutos inesquecíbeis. A loita interna debátese coa explosión de sabores de olores e sí, tamén de sentimentos. A loita interna debátese entre dous que realmente son un. A loita interna debátese entre a confianza e o medo a abandoar o seu propio demo.A loita interna xogámola os dous, pero o combate final teño que vencelo eu sóa.
Non escribes para chorar pero ás veces as lágrimas ganan a batalla. A nosa batalla.

Verbas

Ao mellor non sirvo para esto. O señor do piso de enriba pechou a ventá e xa non poido ver a lámpara marrón, redonda, antiga pero que gosta de ser moderna.
Ao mellor é bo deixalo aquí, neste preciso intre malia que de cando en vez che entre o formigueo de levalo cara diante.
O patriotismo do día de San Isidro esquécese na romaría, como unha calquera, coma unha de Galiza pero con claveis e boinas. Enfréntase o santo ás manifestacións na procura da liberación dos palestinos e na mellora das condicions dos emigrantes, quizáis Isidro, o santo, lles bote unha man…ou ao mellor decide quedarse entre roscas e chotis…
Antonio Vega pasa a vida mellor e aquí envólvese en papel de ouro. La chica de ayer asomouse por última vez á sua ventá. Eu tamén me quero asomar.
As cortinas amarelas deixan pasar a luz do meu cuarto e entre roupas tiradas, papeis e algunha que outra cousa non desexable transcurre a miña xornada. Luar na lubre está de fondo, ao mellor é morriña..ao mellor é ganas de pensar nos que non están. Melodías pues no lo sé. Mezcolanda, pelexa, indecisión, indeferencia combatendo a ilusión. Todo nun, un é todo. Sin ela triunfarei. Melodías pues no lo sé. Si saldréi desta aventura ou si en ela morrerei.

Se miras ao redor non ves nada claro, máis ben un cúmulo de cousas invaden a habitación. os calcetíns peléxanse coas botas e da maleta escapa algunha que outra prenda desas disque de vestir...23:49. boa hora. ao mellor sería bo pensar en durmir malia todo o que acompaña a estampa dun cuarto que ademais non ten persiana. españolitos repitiu hoxe marcos, o redactor de economía de T5. Todos os españolitos querían unha tele de plasma, e mercárona, eso sí a base de hipoteca. cada día que transcurre caese un calcetín máis ao chan, aínda así os que máis me gustan son os de raias, esos non me importa que caian...

As palabras levounas o vento

Din que o tempo cura as heridas. nestos días cheguei a conclusión de que non, o tempo non as cura. o tempo non fai que esquezamos aquelo que se enredou e que so fixo que xogasemos un rol. o meu rol tivo aspecto camaleonico. de victima, de víbora, de dura, de débil...ate que un dia decidiu que non había que xogar máis que o mellor era enterrar o meu papel e deixalo alí, olvidado, esquecido, nunha esquina. pensei en ir a buscalo mais dunha vez, en cambiarme rapidamente e de novo xogar ao disfraz. mais penso que é absurdo. as veces queda un alo de ilusión. as veces deixome levar polo que me conta a imaxinación, polo que ela quere inventar e ademais creer. mais sei que só e eso imaxinación. ás veces acompañan as lagrimas. a necesidade dun perdon ou os momentos xuntos. os bos e os malos. nos que me rin e nos que chorei. as palabras levounas o vento.

Le faltó la ilusión

comecei a escribir esto no seu dia..fai xa case tres semanas...sin embargo non fun quen de rematalo. tiven sempre o titulo moi claro "le faltó la ilusión". só a vin sorrir un día, a súa faciana semellaba estar fora de sí, ese día tiña ganas de vivir, de facer cousas, de sair. baixei no ascensor con ganas de lle dicir que me gustaba vela así, que era outra. nunca llo dixen. Hoxe penso que lle faltou a ilusión. ogallá a recupere.