<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487</id><updated>2011-07-29T09:28:36.415+02:00</updated><category term='as palabas levounas o vento'/><title type='text'>O soño alcanzábel</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>29</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-2123844480309775575</id><published>2009-11-25T00:53:00.000+01:00</published><updated>2009-11-25T00:53:08.683+01:00</updated><title type='text'>Con fecha caducada</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SwxxvEpQ6kI/AAAAAAAAAFQ/6v1rT2_7vcY/s1600/alicia-en-el-pais-de-las-maravillas-304919.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SwxxvEpQ6kI/AAAAAAAAAFQ/6v1rT2_7vcY/s320/alicia-en-el-pais-de-las-maravillas-304919.jpg" yr="true" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;Todo en esta en vida es perecedero, las personas, los animales, las cosas, los lugares…incluso la comida. Lo bueno y lo malo, ambos enemigos públicos están en la cuerda floja de la fecha de caducidad. A veces el final lo elige el vecino de arriba, el jefe, o el chicle pegado en la suela de tus zapatos. En definitiva, todo tiene un principio y un fin, y sino termina es porque nos lo llevamos a esa desconocida y a la vez temida segunda parte (aunque no muchos lo reconozcan). Sin embargo en ocasiones nos toca armarnos de valor y poner ese punto final. Un punto final a algo que nos agrada, a algo que detestamos, a algo que nos hace daño, a algo que nos hace feliz.Infinidad de razones nos comprometen con ese punto, con el punto final.&lt;br /&gt;Lo difícil, en ocasiones es cumplir los compromisos. Eso sí cuando te das cuenta de que tú pasas de compromisos es cuando el punto está ya en su sitio.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-2123844480309775575?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/2123844480309775575/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=2123844480309775575' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2123844480309775575'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2123844480309775575'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/11/con-fecha-caducada.html' title='Con fecha caducada'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SwxxvEpQ6kI/AAAAAAAAAFQ/6v1rT2_7vcY/s72-c/alicia-en-el-pais-de-las-maravillas-304919.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1324679282167509058</id><published>2009-11-09T00:53:00.000+01:00</published><updated>2009-11-09T00:53:10.448+01:00</updated><title type='text'>O soño alcanzábel: Un zumo de naranja</title><content type='html'>&lt;a href="http://crismoure.blogspot.com/2009/11/un-zumo-de-naranja.html"&gt;O soño alcanzábel: Un zumo de naranja&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1324679282167509058?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='related' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/11/un-zumo-de-naranja.html' title='O soño alcanzábel: Un zumo de naranja'/><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1324679282167509058/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1324679282167509058' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1324679282167509058'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1324679282167509058'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/11/o-sono-alcanzabel-un-zumo-de-naranja.html' title='O soño alcanzábel: Un zumo de naranja'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-2583779661447221628</id><published>2009-11-09T00:52:00.000+01:00</published><updated>2009-11-09T00:52:43.685+01:00</updated><title type='text'>Un zumo de naranja</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SvdZc42IhLI/AAAAAAAAAFI/Hlp2x1bA23c/s1600-h/cine+08+sept.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" sr="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SvdZc42IhLI/AAAAAAAAAFI/Hlp2x1bA23c/s320/cine+08+sept.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;Mañana es festivo. Dice el diccionario que &lt;i&gt;un día festivo es una fecha del calendario que resalta de forma especial...&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;Todavía no he decidido cómo dar la forma especial a mi día. Puede ser que me levante con fuerza, lea el periódico y me tome un zumo de naranja. O, quien sabe, quizás decido quedarme en la cama y dar vueltas de una esquina a otra buscando que le almohada no esté caliente.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;Una menos veinte de la madrugada, sí de la madrugada del día festivo...y parece que la festividad la dejaremos para mañana.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;Hoy no tengo ganas de lidiar con feriados, ni con fiestas, ni con ambientes jocosos. Esperando un sms que me envuelva en felicidad, pero no que sea burlesco. Sé que hoy ya no llegará, lo hará mañana pero no cómo me gustaría. Así que me dedicaré todas las horas que me quedan a intentar hacer entender que no lo entiendo.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;Los del otro lado amanecen con el zumo de naranja.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-2583779661447221628?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/2583779661447221628/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=2583779661447221628' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2583779661447221628'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2583779661447221628'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/11/un-zumo-de-naranja.html' title='Un zumo de naranja'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SvdZc42IhLI/AAAAAAAAAFI/Hlp2x1bA23c/s72-c/cine+08+sept.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-3334469978642427398</id><published>2009-10-24T03:26:00.004+02:00</published><updated>2009-10-24T03:33:59.648+02:00</updated><title type='text'>Barco de papel</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SuJZdjl-OsI/AAAAAAAAAFA/tsEZXCRRMWQ/s1600-h/11+de+agosto+07+003.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SuJZdjl-OsI/AAAAAAAAAFA/tsEZXCRRMWQ/s320/11+de+agosto+07+003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395973667848862402" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Y de repente te sientes sola. Miras a un lado y está repleto de gente. Miras al otro,la calle está hasta arriba. Estás sola, quizás hoy te hacía falta su apoyo, quizás el no lo sabía. Quizás le da igual. En un barco de papel se esfuma su amor. Llegas a tu casa, antes de lo previsto, deshaces la cama y te hechas a dormir. Que los sueños al fin te hagan despertar.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-3334469978642427398?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/3334469978642427398/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=3334469978642427398' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/3334469978642427398'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/3334469978642427398'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/10/barco-de-papel.html' title='Barco de papel'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SuJZdjl-OsI/AAAAAAAAAFA/tsEZXCRRMWQ/s72-c/11+de+agosto+07+003.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1991754063275588518</id><published>2009-06-18T12:02:00.003+02:00</published><updated>2009-06-18T12:20:34.628+02:00</updated><title type='text'>Días azuis, días grises</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SjoU3zkpvcI/AAAAAAAAAE4/yqSAMYgB008/s1600-h/pajaro_amarillo,_cielo_azul,_alambre_amarillo.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SjoU3zkpvcI/AAAAAAAAAE4/yqSAMYgB008/s320/pajaro_amarillo,_cielo_azul,_alambre_amarillo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348610456425184706" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Sempre fun experta en mudar as facianas. Sorrir ou chorar, finxir ou enmascarar. Malia nunca co obxectivo de falsear a ninguén, so pra falsearme a min mesma. O camaleón acompañoume xa máis dunha vez, en máis dunha liñas tamén...eu que sempre pensei que o golfiño era o meu animal favorito...&lt;br /&gt;Días de tranquilidade, sempre collida polas patas. Días azuis. Días grises. A reflexión tamén me leva á incomprensión, incompresión e incredulidade do que pode ocorrer en tan só un mes.  As salpicaduras diarias convértense en estupides cando te chocas co que nunca te quixeches chocar, con ter que decir un adeus, cando só dicias astalogo.&lt;br /&gt;Pensar que non é xusto nestos días azuis, ou nos grises, tampouco serve de nada&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1991754063275588518?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1991754063275588518/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1991754063275588518' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1991754063275588518'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1991754063275588518'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/06/dias-azuis-dias-grises.html' title='Días azuis, días grises'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SjoU3zkpvcI/AAAAAAAAAE4/yqSAMYgB008/s72-c/pajaro_amarillo,_cielo_azul,_alambre_amarillo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-250889258373378933</id><published>2009-05-19T02:33:00.003+02:00</published><updated>2009-05-19T02:37:54.368+02:00</updated><title type='text'>A nosa batalla</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShH-2iHdjrI/AAAAAAAAAEg/Lwj1zqDw3T4/s1600-h/eyes_closed_small-751140.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 168px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShH-2iHdjrI/AAAAAAAAAEg/Lwj1zqDw3T4/s320/eyes_closed_small-751140.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337327246235242162" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quero non sentirme máis lonxe de ti do que realmente estamos. Fai uns minutos decidín rencontrarme de novo no punto &lt;em&gt;“donde la locura alcanza su sentido”.&lt;/em&gt; Moitos meses despois, hoxe  algo se removeu en min unha vez máis. &lt;em&gt;Escribes para olvidar.&lt;/em&gt; Coller o bolígrafo, o lápis ou a computadora co obxectivo de esquencer, de esquencer algo que se mestura entre verbas e máis verbas. &lt;em&gt;Escribes para non chorar&lt;/em&gt;, mais choras escribindo, choras escribindo polo que procuras que quede soterrado na memoria ou choras escribindo o que nunca pretendes borrar.&lt;br /&gt;Ás veces non funcionan as tildes nas computadores, pero ahí non radica o chamado clímax. &lt;br /&gt;Con papel e lápis semella máis doado  abrir o caixón, o caixón de sastre que garda un pouco de todo e un moito de nada. Voltas e voltas ao absurdo e ti incomprendendo o incomprendíbel. Eu cos ollos medio pechados, e ti medio abertos. É verdade, non é o mesmo. &lt;br /&gt;A loita interna debátese co sorriso de minutos inesquecíbeis. A loita interna debátese coa explosión de sabores de olores e sí, tamén de sentimentos. A loita interna debátese entre dous que realmente son un.  A loita interna debátese entre a confianza e o medo a abandoar o seu propio demo.A loita interna xogámola os dous, pero o combate final teño que vencelo eu sóa.&lt;br /&gt;Non escribes para chorar pero ás veces as lágrimas ganan a batalla. A nosa batalla.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-250889258373378933?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/250889258373378933/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=250889258373378933' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/250889258373378933'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/250889258373378933'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/05/nosa-batalla.html' title='A nosa batalla'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShH-2iHdjrI/AAAAAAAAAEg/Lwj1zqDw3T4/s72-c/eyes_closed_small-751140.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-5783013171412430104</id><published>2009-05-18T18:24:00.001+02:00</published><updated>2009-05-19T02:45:31.631+02:00</updated><title type='text'>Verbas</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShIBIkLc2hI/AAAAAAAAAEo/VXfO1Xp7mL4/s1600-h/4_Antonio_Vega_%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShIBIkLc2hI/AAAAAAAAAEo/VXfO1Xp7mL4/s320/4_Antonio_Vega_%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337329755049744914" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Ao mellor non sirvo para esto. O señor do piso de enriba pechou a ventá e xa non poido ver a lámpara marrón, redonda, antiga pero que gosta de ser moderna.&lt;br /&gt;Ao mellor é bo deixalo aquí, neste preciso intre malia que de cando en vez che entre o formigueo de levalo cara diante. &lt;br /&gt;O patriotismo do día de San Isidro esquécese na romaría, como unha calquera, coma unha de Galiza pero con claveis e boinas. Enfréntase o santo ás manifestacións na procura da liberación dos palestinos e na mellora das condicions dos emigrantes, quizáis Isidro, o santo, lles bote unha man…ou ao mellor decide quedarse entre roscas e chotis…&lt;br /&gt;Antonio Vega pasa a vida mellor e aquí envólvese en papel de ouro. La chica de ayer  asomouse por última vez á sua ventá. Eu tamén me quero asomar. &lt;br /&gt;As cortinas amarelas deixan pasar a luz do meu cuarto e entre roupas tiradas, papeis e algunha que outra cousa non desexable transcurre a miña xornada.  Luar na lubre está de fondo, ao mellor é morriña..ao mellor é ganas de pensar nos que non están. Melodías pues no lo sé. Mezcolanda, pelexa, indecisión, indeferencia combatendo a ilusión. Todo nun, un é todo. Sin ela triunfarei. Melodías pues no lo sé. Si saldréi desta aventura ou si en ela morrerei.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-5783013171412430104?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/5783013171412430104/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=5783013171412430104' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/5783013171412430104'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/5783013171412430104'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/05/verbas.html' title='Verbas'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShIBIkLc2hI/AAAAAAAAAEo/VXfO1Xp7mL4/s72-c/4_Antonio_Vega_%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-782505496606904332</id><published>2009-02-23T23:53:00.003+01:00</published><updated>2009-05-19T02:48:23.297+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShIB0rgcsUI/AAAAAAAAAEw/rhJavsv4eck/s1600-h/CAL.jpg"&gt;&lt;img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 98px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShIB0rgcsUI/AAAAAAAAAEw/rhJavsv4eck/s320/CAL.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337330512931107138" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Se miras ao redor non ves nada claro, máis ben un cúmulo de cousas invaden a habitación. os calcetíns peléxanse coas botas e da maleta escapa algunha que outra prenda desas disque de vestir...23:49. boa hora. ao mellor sería bo pensar en durmir malia todo o que acompaña a estampa dun cuarto que ademais non ten persiana. españolitos repitiu hoxe marcos, o redactor de economía de  T5. Todos os españolitos querían unha tele de plasma, e mercárona, eso  sí a base de hipoteca. cada día que transcurre caese un calcetín máis ao chan, aínda así os que máis me gustan son os de raias, esos non me importa que caian...&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-782505496606904332?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/782505496606904332/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=782505496606904332' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/782505496606904332'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/782505496606904332'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/02/se-miras-ao-redor-non-ves-nada-claro.html' title=''/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/ShIB0rgcsUI/AAAAAAAAAEw/rhJavsv4eck/s72-c/CAL.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-270582364752702275</id><published>2009-02-17T00:04:00.003+01:00</published><updated>2009-02-17T00:13:49.709+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='as palabas levounas o vento'/><title type='text'>As palabras levounas o vento</title><content type='html'>&lt;em&gt;&lt;em&gt;Din que o tempo cura as heridas. nestos días cheguei a conclusión de que non, o tempo non as cura. o tempo non fai que esquezamos aquelo que se enredou e que so fixo que xogasemos un rol. o meu rol tivo aspecto camaleonico. de victima, de víbora, de dura, de débil...ate que un dia decidiu que non había que xogar máis que o mellor era enterrar o meu papel e deixalo alí, olvidado, esquecido, nunha esquina. pensei en ir a buscalo mais dunha vez, en cambiarme rapidamente e de novo xogar ao disfraz. mais penso que é absurdo. as veces queda un alo de ilusión. as veces deixome levar polo que me conta a imaxinación, polo que ela quere inventar e ademais creer. mais sei que só e eso imaxinación. ás veces acompañan as lagrimas. a necesidade dun perdon ou os momentos xuntos. os bos e os malos. nos que me rin e nos que chorei. as palabras levounas o vento. &lt;/em&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-270582364752702275?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/270582364752702275/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=270582364752702275' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/270582364752702275'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/270582364752702275'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/02/din-que-o-tempo-cura-as-heridas.html' title='As palabras levounas o vento'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-9152662529597960943</id><published>2009-02-07T02:07:00.007+01:00</published><updated>2009-02-23T23:52:51.653+01:00</updated><title type='text'>Le faltó la ilusión</title><content type='html'>comecei a escribir esto no seu dia..fai xa case tres semanas...sin embargo non fun quen de rematalo. tiven sempre o titulo moi claro "le faltó la ilusión". só a vin sorrir un día, a súa faciana semellaba estar fora de sí, ese día tiña ganas de vivir, de facer cousas, de sair. baixei no ascensor con ganas de lle dicir que me gustaba vela así, que era outra. nunca llo dixen. Hoxe penso que lle faltou a ilusión. ogallá a recupere.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-9152662529597960943?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/9152662529597960943/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=9152662529597960943' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/9152662529597960943'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/9152662529597960943'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2009/02/le-falto-la-ilusion.html' title='Le faltó la ilusión'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1825251497911624474</id><published>2008-09-02T16:13:00.005+02:00</published><updated>2008-09-02T21:09:51.076+02:00</updated><title type='text'>Jack Sparrow</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SL1KaLppDTI/AAAAAAAAAC4/EjD3lcuizNA/s1600-h/JackSparrow.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SL1KaLppDTI/AAAAAAAAAC4/EjD3lcuizNA/s320/JackSparrow.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241427354993626418" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Conteicho un día. Hoxe é un deses. Agacho a cabeza para coller o bolígrafo vermello que apenas empreguei nos últimos días, crúzase a mirada co negro dos meus pes. Pisan o chan. As caixas peléxanse coas maletas, as perchas deciden aliarse co meu boneco disfrazado de can,  e noutro frente estou eu. &lt;em&gt;Marx Antología&lt;/em&gt;, poido ler entre liñas. A súor quere pelexar tamén e decide pechar a porta. Con todo pechado, o ar está demasiado cargado, quizás será por iso, pensei. Máis ben quixen pensar. Dende os 5 metros cadrados nos que me atopo retida, non sei si voluntaria ou involuntariamente, oigo os pasos das escaleiras, cada vez máis preto, cada vez máis suaves, máis a modo, máis ilexibles. Son pasos ilexibles para min, os pasos están manchados de negro, será o chan que non esta limpo, quizás será por iso, pensei.&lt;br /&gt;A piques de rematar, parar, adoecer, berrar, correr, ou máis ben fuxir, todo reviste nun punto fixo da ollada. É negro, pequeno, estreito, ten algo con tintes lilas. De súpeto, pasos de novo, ahora aumentan a intensidade, soan chaves, e un portazo dá a benvida cun ola amargo que abre a miña fronteira. Rómpese a barreira entre os movementos e o son. Acompasados. &lt;br /&gt;Nunca me gustou Jonhy Deep demasiado, nin moitos dos seus filmes, algúns nunca os cheguei a ver aínda que a repercusión mediática me faga coñecelos de primeira man. Piratas del Caribe. Nunca estiven tan cerca dunha peli de corsarios, de piratas e de loros parlanchíns como o vínculo que agora me une a ela. Absurdo, tonto, burdo e incluso ridículo. Cando soa a banda sonora da película de Orlando Bloom e Keira Knightley, liderados polo &lt;em&gt;Frankestein&lt;/em&gt; de fin de século, o inesquecible &lt;em&gt;Eduardo Manos Tijeras&lt;/em&gt;, algo se revolve dentro do meu corpo. Ao mellor Jack Sparrow non é quen de entender o que lle transmito. Eu tampouco.&lt;br /&gt;Ao mellor simplemente se trata dunha conquista dun dos maiores tesouros, que ningún dos corsarios puido endexamais imaxinar.  Ao mellor significa moito máis que o tesouro en sí.&lt;br /&gt;Este ano verei &lt;em&gt;Piratas del Caribe&lt;/em&gt;, e fareino con Jack Sparrow.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1825251497911624474?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1825251497911624474/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1825251497911624474' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1825251497911624474'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1825251497911624474'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/09/jack-sparrow.html' title='Jack Sparrow'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_AOkIZVN-ajI/SL1KaLppDTI/AAAAAAAAAC4/EjD3lcuizNA/s72-c/JackSparrow.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1033768265887247393</id><published>2008-06-30T14:46:00.003+02:00</published><updated>2008-07-08T17:01:38.964+02:00</updated><title type='text'>El arco iris naranja y rosa</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SGjWFDAV3VI/AAAAAAAAACw/sG-sPHgKL2w/s1600-h/arco-iris%5B1%5D.png"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SGjWFDAV3VI/AAAAAAAAACw/sG-sPHgKL2w/s320/arco-iris%5B1%5D.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217655550503148882" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Dejamos las bufandas a un lado, los abrigos y las capuchas. 9 meses dura un embarazo, duró el tuyo, el de tu madre y el de tu abuela. 9 meses dan para mucho. Las cámaras de televisión grababan un capítulo de Hermanos y Detectives el primer día que osé cruzar el portalón oxidado de la Casa Encantada, la casa encantada envuelta de naranja y rosa. Más tarde descubriría que eran los colores de las ventanas, de las puertas, de los brazos, de las piernas, de las manos, en definitiva los colores del rostro de la casa. &lt;br /&gt;Tardé en llegar a entender a qué se dedicaban allí dentro. Usaban un lenguaje que desconocía, no era inglés, tampoco francés, ni siquiera era lengua románica.  Entender a un vasco, era más sencillo para mí. Millones de SAP, SOA, OUTSORCING, SOFTWARE FACTORY, ERPS, BUSINESS INTELLIGENCE, y demás objetos voladores no identificados… comenzaron a dispararme cañones de pólvora en forma de mensajes indescifrables.&lt;br /&gt;Sin embargo, todo  se disipaba con el calor que desprendía la casa. Desaparecieron los miedos y poco a poco me sentí un miembro más entre los individuos de naranja y rosa. Empezamos a vestirnos todos iguales, si uno se ponía el pantalón naranja rápidamente el individuo del ordenador de enfrente gritaba que quería la camiseta rosa. Nos gustaba la combinación. Nos gusta la comunicación. El naranja y el rosa. El rosa y el naranja. Llegamos a conseguir las proporciones perfectas de la mezcla. &lt;br /&gt;A veces el pincel caprichoso y osado gustaba de colorear más un lado que otro, de optar por uno de los tonos, pero en la diversidad está la riqueza de la casa.&lt;br /&gt;Individuo1 + Individuo2 + Individuo 2+ Individuo 4...podría seguir enumerando individuos pero sería innecesario, todos forman el equipo. El batallón anaranjado edulcorado en tonos fucsias. &lt;br /&gt;La confianza de la casa aumentó y comenzaron los escupitajos de colores. Se producía día a día un intercambio de colores en la tercera planta que suponía la luz que necesitaba la casa. &lt;br /&gt;El tiempo pasó y la casa sigue adelante. Es necesario que los individuos roten y que los escupitajos de colores se intercambien para poder seguir creando el arco iris, el arco iris naranja y rosa.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1033768265887247393?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1033768265887247393/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1033768265887247393' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1033768265887247393'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1033768265887247393'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/06/el-aroco-iris-naranja-y-rosa.html' title='El arco iris naranja y rosa'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SGjWFDAV3VI/AAAAAAAAACw/sG-sPHgKL2w/s72-c/arco-iris%5B1%5D.png' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1961859899251732464</id><published>2008-06-29T22:09:00.001+02:00</published><updated>2008-06-29T22:12:18.530+02:00</updated><title type='text'>Muitos Parabens Espanha</title><content type='html'>¡Muitos parabéns, Espanha! &lt;br /&gt;Data de publicación: &lt;br /&gt;Domingo 29 de xuño de 2008&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2008/06/29/0003_6945484.htm?idioma=galego&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O balón desta Eurocopa é de lunares negros. Deseñouno Adidas para o torneo que acariña España. Cando corre polo céspede recorda ao que se popularizou nos mundiais dos setenta: trinta e dúas pezas de coiro cosidas a man, doce delas pentágonos negros. O equipo que mellor toca ese novo balón, en cambio, non ten lunares, nin Raúles, nin Ferros. Son por vez primeira en moito tempo só un equipo, ao cabo o máis transcendental no fútbol ou na vida. Fai case trescentos anos que Dumas xa o resumiu: «Un para todos, todos para un». O sentido gremial da selección española fíxoa poderosa, e a sutileza coa que move o balón, mortal para os que ten enfronte.&lt;br /&gt;A fusión española de xogadores, cada un do seu pai e da súa nai, sobre os campos austríacos axitou tamén un sentido gremial nos telespectadores. De súpeto, vascos, andaluces, cataláns, madrileños, galegos... han reconquistado a bandeira de España, da que se apropiou o PP en exclusiva durante o aznarismo e as súas secuelas. A mesma que a da final de París de fai 24 anos contra os franceses, aínda que o seu simbolismo diluíuse bastante respecto daqueles tempos case preautonómicos.&lt;br /&gt;O fervor desatado por Aragonés e os seus entre millóns de españois ten noqueados aos nacionalismos periféricos. O presidente do PNV, Íñigo Urkullu, dixo antes das semifinais que el ía con Rusia. Puigcercós, dirixente de Esquerra, que o seu corazón estaba con Turquía. Quintana, coa vantaxe de dicilo cando España xa era finalista, foi máis hábil: o seu mal menor é que hoxe gañemos.&lt;br /&gt;Cos rusos non xogan vascos, con España faio Xabi Alonso. Os turcos tampouco aliñan a cataláns e menos a malabaristas como Xavi Hernández ou Cesc. á marxe de darlles un nada sentido pésame, Urkullu ou Puigcercós son só liñas tortas, lunares negros na historia de amor co fútbol que comezou a escribir a selección. Os muros de palabrería que levantan os políticos non lles deixan ver máis aló das fronteiras, onde o equipo de Aragonés conquista adhesións. Os portugueses dannos parabéns e van cos nosos esta noite, os ingleses tamén e case todos os afeccionados do mundo aos que noutros torneos cegoulles o virtuosismo de Brasil ou de Holanda.&lt;br /&gt;Agora, por fin, tócalle a España non só chegar á final da Eurocopa, senón tamén erixirse por méritos propios nunha firme candidata a gañar o Mundial do 2010, en Sudáfrica, o cal nunca antes ocorrera. O grupo de xogadores españois reunido por Aragonés non é flor dun día, senón que fará sufrir varios anos a todos os cohibidos que renegan do mellor equipo do torneo pola cor da súa bandeira. Aínda están a tempo ata as 20.45 de cambiar de bando.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1961859899251732464?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1961859899251732464/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1961859899251732464' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1961859899251732464'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1961859899251732464'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/06/muitos-parabens-espanha.html' title='Muitos Parabens Espanha'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-5503739367994384440</id><published>2008-06-01T21:47:00.002+02:00</published><updated>2008-06-01T21:51:09.465+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SEL9i2mfj4I/AAAAAAAAACo/PSGXe5Hhyq0/s1600-h/Piano%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SEL9i2mfj4I/AAAAAAAAACo/PSGXe5Hhyq0/s320/Piano%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207002894408060802" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Apretou as súas mans. Xuntou os dedos un a un. Entrelazounos. Pechou os ollos. Tris, tras. Antón xirouse de súpeto, virouse sen tempo para pensar. Ela comezou a inflar o globo. Todo estaba como María o deixara, colocado, limpo, puro, virxe. De fondo soaba o piano, in crescendo, con máis forza que de costume. Sonata nº 17 “tempest”. Allegretto, in crescendo, con máis forza, con máis ímpetu. Ludwig Van Beethoven. Todo comezou a moverse. El comezou a estremecerse. Ela apretou con máis forza as súas mans. O piano cobraba vida por si mesmo. A marcha Triunfal de Tarpeja encheu de vitalidade o salón. Antón subiuse ao sofá, colleu o sombreiro de seu avó e co paraguas de María convirteuse no gran cabaleiro. O globo seguía a se inflar cando algo cambiou o rumbo da tarde. Baglatela nº 25. Para Elisa. Delicada, suave, pausada, arrepiante nalgún dos seus compás. O nerviosismo saltou a escea, apretou as súas mans. Comezou tamén a tocar, agudizou o ton. O berro consumido pola angustia voou. E recuperou o compás, tararararararararaaaa, tarararaaaa, tarararaaaa, tararararararararaaa, tarararaaa, tarararaaa, tararara, tararara, tararara, tararara…Para Elisa. As mans ían soas, a liberdade era unha sensación que a invadía, por dentro e por fóra, nunca tan preto do piano. Nunca tan lonxe. Sempre lle gustou Elisa, estivo enamorado dela dende que era un rapaz, dende que aprendeu a sumar na escola, dende que pintou o seu primeiro pentagrama, dende que soubo que a escala de re maior nunca tería ningún senso. Dende que o la, seguiu ao sol. Dende que o mi, foi a nota máis odiada da escala musical. Dende que o si foi a envexa que o corroeu por dentro. Sabía que dun momento a outro o piano pararía de soar. E seguía apretando as mans. Entrelazando os dedos, un a un. Antón pintou a clave de sol. Comezou pola parte de abaixo, como sempre, como lle gustaba facer. Entón soou Fidelio. Entón chegou o silencio. Todo estaba como María o deixara. Asustouse de novo. Non soubo entender o allegro.&lt;br /&gt;Puxo as mans nas orellas, quixo parar de escoitar. Tirou o sombreiro. Abreu o paraugas e comezou a berrar. Berrou o máis alto que puido para non escoitar, aplaudía, berraba, reía, todo ao mesmo tempo. Todo para non escoitar.&lt;br /&gt;Choraba, reía, berraba, cantaba, falaba.&lt;br /&gt;De novo Antón, xirouse de súpeto, sen tempo para pensar.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-5503739367994384440?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/5503739367994384440/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=5503739367994384440' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/5503739367994384440'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/5503739367994384440'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/06/apretou-as-sas-mans.html' title=''/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SEL9i2mfj4I/AAAAAAAAACo/PSGXe5Hhyq0/s72-c/Piano%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-3513965601900046854</id><published>2008-05-25T20:41:00.002+02:00</published><updated>2008-05-25T20:44:54.487+02:00</updated><title type='text'>No pinta siempre lo mismo</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SDmzn2AuWFI/AAAAAAAAACg/itYewKfsX5k/s1600-h/copiadefotoscamaradigitry3.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SDmzn2AuWFI/AAAAAAAAACg/itYewKfsX5k/s320/copiadefotoscamaradigitry3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204388341498140754" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;La fantasía es una vía. Angulo recto, 90º. Coge la circunferencia 360º. Hay quien piensa que la circunferencia la ha trazado demasiadas veces, que es una experta, que la podría trazar sin compás. Quizás por eso no se molestan en comprobar si la distancia de los puntos del plano equidistante al radio es exacta. Están seguros de que en nada se diferencia de la esbozada otras veces. Sin embargo ella sabe que no se trata de una circunferencia sin más, pero decide que para qué explicarlo, para qué tener que coger el compás cuando lo más fácil es asentir apoyando, o más bien sin desmentir, algo que ya está trazado.&lt;br /&gt;No le cuesta difuminar la rabia o el enfado. Lo enmascara de tristeza y lo reviste de un trazado gris oscuro que no permite ver el fondo. Todos lo ven negro, como siempre, igual de oscuro que siempre. La cuestión es…” ya está la loca con sus dibujos abstractos que nadie entiende”. Los colgará en esa pared y cuando se canse de mirarlos los tirará a la basura de su despacho y se olvidará de que sabe pintar hasta dentro de unas cuantas semanas. Así acumulará restos de papel y papel pintado hasta que su basura rebose por fuera y entonces será cuando la loca tenga que recordar que sabe pintar, y descubre que se ha metido ya en esa espiral que tan poco le gusta y de la que ve lejos su partida.&lt;br /&gt;Son demasiados palos seguidos para la pintora. En pocas semanas le han robado su pincel favorito, el que tenía escondido bajo su almohada. Era grande, lo utilizaba para sus cuadros favoritos, los de colores, los que colgaba en lo alto de su habitación, donde todo el mundo los podía ver cuando entraba. Antes de acostarse, cada noche, comprobaba que su pincel se encontraba en la esquina de siempre, metía su mano por debajo de la almohada hasta notar la aspereza de su pelo.&lt;br /&gt;Se da cuenta de que el bucle comienza de nuevo. Porque todo es un bucle. A lo mejor se cansa ya del dichoso bucle, y los de alrededor también. Bucle 1, bucle 2, bucle 3, bucle 4, bucle 5, y cómo cansan los bucles.&lt;br /&gt;Y la pintora le dijo al oído a aquel pintor que no comparte la teoría del bucle y el creer que siempre todo forma parte del mismo bucle, porque sus dibujos cada vez están más fuera de él.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-3513965601900046854?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/3513965601900046854/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=3513965601900046854' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/3513965601900046854'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/3513965601900046854'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/05/no-pinta-siempre-lo-mismo.html' title='No pinta siempre lo mismo'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SDmzn2AuWFI/AAAAAAAAACg/itYewKfsX5k/s72-c/copiadefotoscamaradigitry3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1784462765364976808</id><published>2008-05-18T13:31:00.000+02:00</published><updated>2008-05-18T13:36:57.414+02:00</updated><title type='text'>Letras galegas 2008</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SDAUKaLJC_I/AAAAAAAAACY/mfprCAcw99A/s1600-h/xose_alvarez_blazquez.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201679738670222322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SDAUKaLJC_I/AAAAAAAAACY/mfprCAcw99A/s320/xose_alvarez_blazquez.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;Ise neno da rúa&lt;br /&gt;Non é certo que os nenos teñan fame&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Non pode ser.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Ben o sabedes todos os que andades no mundo atafegados á percura do pan dos vosos fillos&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Ises outros que vedes pola rúa pedindo esmola, non teñen fame, non, porque daquela vos teríades morto de vergonza.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;E ben vos vexo andar nos vosos coches ou nos tranvías, a berrar de cousas estranas,&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;-¡viva, beba, baba, buba¡-&lt;/div&gt;&lt;div&gt;sen reparar naquil esfarrapado que coa moura mauciña está petando na porta de ferro.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Por iso penso que non é verdade o que algún caviloso di dos nenos que andan así petando pola vida&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;-¡Non, home, non¡- lle dixen a un de aqueles-&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;A xente pasa leda......&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;¡Fora boa que andivesen a rirse dos seus crimes¡&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1784462765364976808?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1784462765364976808/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1784462765364976808' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1784462765364976808'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1784462765364976808'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/05/letras-galegas-2008.html' title='Letras galegas 2008'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SDAUKaLJC_I/AAAAAAAAACY/mfprCAcw99A/s72-c/xose_alvarez_blazquez.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-6770624668237002430</id><published>2008-05-11T19:16:00.000+02:00</published><updated>2008-05-11T19:25:53.791+02:00</updated><title type='text'>La lengua hacia atrás</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SCcrMKLJC-I/AAAAAAAAACQ/n8HaGIKIvYM/s1600-h/olas3-706383.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199171782712036322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SCcrMKLJC-I/AAAAAAAAACQ/n8HaGIKIvYM/s320/olas3-706383.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;Lleva la lengua hacia atrás, premolar izquierdo, la baja hacia el hueco, húmedo. Agujero. Algo se pudre. Está pudriéndose por dentro. La Mostra de Venecia premiará con el León de Oro a Ermmano Olmi por toda su carrera. Ella lo sabe. De todos modos no ejercita su lengua para contestarle a la señora que no deja de preguntar. A veces le pasa. No le gusta contestar. En ocasiones opta tan sólo por escuchar. Entonces es cuando se sitúa en la segunda línea, en el segundo plano, el no decir le lleva a decir exactamente eso, nada, lo que no quería, lo que la lleva al premolar izquierdo, a girarse, darse la vuelta y caminar hacia el lado opuesto. Pronuncia entonces algo absurdo. No le gusta la sensación y decide de nuevo jugar hacia atrás con la lengua.&lt;br /&gt;Cuando percibe el hueco, húmedo, es cuando comienza a darse cuenta de su profundidad. Reflexiona unos segundos, deja de mover la lengua y no entiende cómo no se ha dado cuenta antes. Quizás era demasiado obvio, piensa. O quizás simplemente no lo había querido ver.  Hubiese sido demasiado sencillo evitar la profundidad del agujero. Bastaba con haberlo frenado a tiempo.&lt;br /&gt;Decidió mostrarlo todo una vez, hace no demasiado tiempo, abrió la boca y lo dejó ver. Quizás de forma precipitada, quizás forzada por las circunstancias y quizás equivocada.&lt;br /&gt;No sirvió de nada porque la revisión no obtuvo respuesta, o quizás la obtuvo pero ella nunca supo entender el aviso que el le dio ya el día en que ella abrió la boca por primera vez.&lt;br /&gt;Hoy ella se siente triste, decepcionada y algo defraudada, sobre todo con ella misma. No ha sabido lograr evitar el hueco. Hoy la punta de su lengua puede juguetear en el premolar izquierdo, eso le jode, pero puede aguantarlo, es su hueco, lo que no soporta es que el piense que por llevar la lengua hacia atrás y tener un hueco tiene derecho a hacerla sentirse alguien de la segunda esfera. Quizás el crea que ella nunca curará su hueco pero el problema es que el no ha querido nunca darle una oportunidad ni permitirle hablar. Piensa que lo único de lo que ella sabe algo es de su premolar izquierdo, pero en realidad podría hablarle de cada una de sus piezas bucales, aunque ahora, estén ya podridas.  &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-6770624668237002430?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/6770624668237002430/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=6770624668237002430' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/6770624668237002430'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/6770624668237002430'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/05/la-lengua-hacia-atrs.html' title='La lengua hacia atrás'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SCcrMKLJC-I/AAAAAAAAACQ/n8HaGIKIvYM/s72-c/olas3-706383.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-3405223068510429473</id><published>2008-05-01T22:07:00.000+02:00</published><updated>2008-05-01T22:10:19.686+02:00</updated><title type='text'>El argentino</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SBojniz9jyI/AAAAAAAAACI/7oebcc4A1Cc/s1600-h/P4220026.JPG"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SBojniz9jyI/AAAAAAAAACI/7oebcc4A1Cc/s320/P4220026.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195504282391908130" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Hace tiempo que entro con los ojos abiertos. El gusanillo aún entra conmigo, no me abandona hasta el final de la calle. Ha decidido meterme un mordisco por dentro y ya no deja que me quite la venda. &lt;br /&gt;Los científicos argentinos bloquean recuerdos. No hace falta ser argentino para congelarlos, ni tampoco ser che para olvidarlos huyendo de ellos. En ocasiones cuesta dar uno de esos pasos sin que uno de esos, los que tu detestas, o quizás temes, vengan a mi cabeza, es difícil aquí, donde todos esos pasos eran dobles. Día tras día el científico me recuerda que nada de esto existe, y me lo creo, estoy convencida de ello, pero en ocasiones vuelve el gusano y no me deja que me quite la venda y entonces busco uno de esos pasos y me acuerdo de cuando aún era dobles. Y sí, a veces le quiero decir al argentino que me arrepiento, que lo dejo, pero cuando voi a abrir la boca me doy cuenta que ya no hay marcha atrás, que mi destino está bloqueado dentro de su recuerdo.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-3405223068510429473?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/3405223068510429473/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=3405223068510429473' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/3405223068510429473'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/3405223068510429473'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/05/el-argentino.html' title='El argentino'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SBojniz9jyI/AAAAAAAAACI/7oebcc4A1Cc/s72-c/P4220026.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-2201786224759825298</id><published>2008-04-17T01:31:00.000+02:00</published><updated>2008-04-17T01:36:19.966+02:00</updated><title type='text'>Nadie dijo que fuese fácil ser una princesa</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SAaNPj1FHZI/AAAAAAAAACA/MaD4CuVD-UQ/s1600-h/sirena.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SAaNPj1FHZI/AAAAAAAAACA/MaD4CuVD-UQ/s320/sirena.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189990919046503826" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Un mundo de papel. Obsesionados por la belleza y por la perfección. Luchando por alcanzar la cúspide de la pirámide, el clímax que nos siente en el más alto trono de lo bello. La cultura y la belleza. El mercado de la estética. La pelea por la unificación de las tallas, la polémica por las campañas publicitarias, el gusto por el 90-60-90, la aparición de los trastornos alimentarios, los llamados comúnmente TCA, y la confusión.&lt;br /&gt;325.000 españoles diagnosticados de TCA en nuestro país.  La cifra se incrementa anualmente en un 20%. La edad de inicio es cada vez más temprana; se llega a hablar de edades entre los siete y los nueve años. Uno de cada cinco adolescentes corre riesgo de desarrollar una patología de este tipo. El 44% de los que reciben un tratamiento profesional mejora. Un 26% evoluciona aunque muy lentamente. El 24% son pacientes crónicos y el 6% muere. &lt;br /&gt;El 1% de la población padece anorexia nerviosa. Entre el 2% y el 3% sufre bulimia y el 5% está afectado de algún TCA no específico. Los trastornos alimentarios  presentan consecuencias importantes. Además de secuelas físicas (osteoporosis, alteraciones renales, hormonales y metabólicas) entre el 50% y el 70% de los pacientes sufren trastornos afectivos. De un 20% a un 50% los tiene de personalidad y entre un 30% y un 70% padece alteraciones en el control de los impulsos. Un tercio consume tóxicos.&lt;br /&gt; El índice de casos de suicidio es “200 veces superior al índice general de suicidios” afirma el doctor Joseph Turón de la unidad de Trastornos Alimentarios del Hospital Clínico de Barcelona. Los casos aumentan año tras año, se elevan los casos entre los chicos. Aumentan los casos de bulimia y la franja de edad. ¿Nos encontramos ante una cuestión simplemente estética? ¿Se trata de una presión de los medios de comunicación y de una obsesión por la perfección y por la extrema delgadez y por “querer ser como esas modelos de las revistas”? Clara y rotundamente NO. &lt;br /&gt;17 de abril. Comienza la “operación bikini”, nos bombardean con las dietas milagro, la dieta del kiwi, la del pomelo, la que sigue Eva Longoria y la que practican las chicas de Supermodelo. Sube la venta de revistas y mientras que las señoras de los quioscos entremezclan sus sonrisas aumentando su nivel de  sudoku, no dejamos de oír comentarios absurdos a cerca de las calorías que el vecindario quema estos meses en el gimnasio de barrio. Y claro la anoréxica del cuarto, pobrecita, quiere ser como Vicoria Beckam todo el día en el gimnasio…me comenta medio sudada la del tercero en el ascensor con la mochila a la espalda, la bolsa de la compra en la mano izquierda y el perrito que no deja de ladrar en la mano derecha junto con la revista de la dieta de la primaver.&lt;br /&gt;Enciclopédica médica de la salud: &lt;br /&gt; La Anorexia es un trastorno mental caracterizado por un perfeccionismo extremo. La enfermedad conlleva el rasgo de verse muy delgada, y esto se logra a base de ayunos prolongados y restricciones alimentarias. La enfermedad suele tener un comienzo lento, progresivo, que , a menudo suele pasar desapercibido para los padres, logrando tomar conciencia de la enfermedad ya cuando su hija se encuentra demasiado delgada y ha perdido una importante cantidad de peso, presenta una negativa a comer rotunda o perciben que se les ha retirado la menstruación.&lt;br /&gt;La Bulimia es trastorno mental caracterizado por un perfeccionismo extremo. La enfermedad alterna períodos de restricción alimentaria, con episodios de ingestas copiosas, llamados atracones, y seguidos de vómitos autoinducidos o provocados por la misma paciente o por el uso de laxantes o diuréticos. Estos episodios de sobrealimentación descontrolada llevan al descontrol en diversos ámbitos de la vida. &lt;br /&gt;Enfermedad. Trastorno mental. No se trata de un capricho, no es un deseo, no es una moda, no es pasajero, no es algo buscado, es una enfermedad. Incomprensible, incomprendidas, incomprendidos, aisladas, aislados, involuntaria o voluntariamente.&lt;br /&gt;Las pacientes son conscientes de que algo no marcha bien dentro de su cabeza. Algo las persigue, los persigue, las acompaña, los acompaña,  las sigue, los sigue. No los deja, los apunta, los esconde, los regala, los amenaza, los expone, los hace reír, los hace llorar. &lt;br /&gt;Las terapias que se llevan acabo no son suficientes. Los servicios hospitalarios dedicados a los trastornos de las conductas alimentarias no bastan.  La presión está al orden del día. Las familias se destrozan. Ellos y ellas se derrumban también.&lt;br /&gt;La Comunidad de Madrid abrió el mes pasado la segunda unidad para el tratamiento de la anorexia y la bulimia en el Hospital Gregorio Marañón. Prevé atender los casos más graves y atender 200 consultas individuales al mes y 180 terapias de grupo. Esta unidad se suma a la que funciona desde 2006 en el Hospital Santa Cristina, dirigida para chicos y chicas mayores de 18 años. &lt;br /&gt;En Galicia la situación es mucho más preocupante. El único centro público de ingreso se encuentra en Santiago de Compostela en el Hospital de Conxo. Los pacientes con Trastornos de Conducta Alimentaria comparten sus horas con los ingresados por trastornos mentales. Ellos mismos les dan la merienda o les ayudan a pasar la tarde. ¿Terapia de choque? &lt;br /&gt; Así y a todo las listas de espera son interminables y consigues una cama de enfermo y una plaza de enfermero para darle la merienda a la ancianita “tururú” de la habitación de al lado si en el bolsillo de atrás llevas una recomendación… como si lo que buscases fuese ganar un premio cuando realmente solo buscas una solución a una enfermedad.  &lt;br /&gt;  Una nueva iniciativa viene de ponerse en marcha hace unos meses en algunas comnidades autónomas siendo Cataluña la pionera. Son los llamados pisos terapéuticos, eso si, bajo financiación privada. Están indicados para los casos de larga duración, los que recaen en la sintomatología alimentaria cuando tienen que regresar a su vida cotidiana y ven que no tienen las herramientas necesarias para desenvolverse con normalidad.&lt;br /&gt;Así y a todo esto no es suficiente. Actualmente los casos de trastornos alimentarios están aumentando. Los terapeutas se encuentran con un cajón de sastre en que los pacientes presentan simultáneamente varios síntomas de TCA. &lt;br /&gt;“Nadie dijo nunca que fuera fácil llegar a ser una princesa”, con este slogan se inician muchas de las páginas pro ana y pro mia (anorexia y bulimia) que se encuentran en la red y que son cerradas por el gobierno continuamente. &lt;br /&gt;Mienten, ocultan, se autolesionan, tienen fallos de memoria, dificultades de concentración, características depresivas, inestabilidad emocional, llanto, fobia social. Todo esto no viene provocado simplemente por un anuncio de tv, por un anuncio de prensa o por una revista. Son múltiples y diversas las causas que se encuentran en el fondo de un trastorno alimentario. Es difícil el tratamiento de sus pacientes y son deficitarios los medios para la puesta en marcha de las terapias adecuadas.&lt;br /&gt;A la vecina del tercero le seguirá pareciendo absurdo invertir dinero en esto, y como a ella a muchas personas más que continuamente lo acusan de tontería, de edad tonta, de ya se le pasará, o de cosas de la tele.  &lt;br /&gt;Pero detrás de todo eso hay algo más, hay una persona. Una persona que tiene sus derechos, una persona que tiene su vida y que de repente ve como todo se trunca y se va deshaciendo poco a poco. No es algo que se busque, es algo que viene dado y quizás por eso, porque es una enfermedad se debe luchar porque se mejoren las condiciones de sus pacientes. Es necesaria una atención que se adecue a las necesidades de las terapias requeridas para el tratamiento adecuado de los pacientes con tca.&lt;br /&gt;Nadie dijo que fuese fácil llegar a ser una princesa y nadie dijo tampoco que fuese imposible llegar a serlo,  no la princesa pro ana y pro mia si no realmente una princesa, la que  realmente ya eran.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-2201786224759825298?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/2201786224759825298/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=2201786224759825298' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2201786224759825298'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2201786224759825298'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/04/nadie-dijo-que-fuese-fcil-ser-una.html' title='Nadie dijo que fuese fácil ser una princesa'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/SAaNPj1FHZI/AAAAAAAAACA/MaD4CuVD-UQ/s72-c/sirena.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-6790703762813071784</id><published>2008-04-11T00:55:00.000+02:00</published><updated>2008-04-11T00:59:19.193+02:00</updated><title type='text'>Lazos que deciden</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_6bLBoW8vI/AAAAAAAAAB4/iXxe8sl-RaI/s1600-h/playadelmatadero_3_420.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187754434495967986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_6bLBoW8vI/AAAAAAAAAB4/iXxe8sl-RaI/s320/playadelmatadero_3_420.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; Lo he decidido. Y que absurdo es decidir. Que absurdo es decidir algo ahora, decidirlo ayer, decidirlo mañana o decidirlo el mes que viene. La media melena morena, todavía sin reflejos rubios, descansa sobre su cabeza, no demasiado grande, como su cuerpo, no demasiado grande, pequeñito. Sus manos, más blancas que sus brazos se agitan de un lado para otro mientras que su boca sube la velocidad de escupir palabras envueltas de sonrisas y azucaradas de carcajadas.  Acelera su paso y llamándome loca me dispara una flecha de vitalidad. Le sobra por los cuatro costados. A mí está cansada de regalármela. Y yo, cansada de rechazarla.&lt;br /&gt;La complicidad irradia, desenfoca, ciega, inunda, agranda. Irremplazable, inigualable, imborrable y hasta inolvidable.&lt;br /&gt;De lo congelado se pasa a lo templado, de lo frío a lo caliente y si me apuras hasta a veces me quemo. La sensación es cierto que no se explica con palabras, porque está todo dicho, y porque además queda todo por decir. El silencio nunca es incómodo. Cuando tiene un significado, sabemos cuál es, y cuando no lo tiene simplemente no significa nada, es sólo eso, silencio. Pero el silencio siempre se sienta en el taburete pequeño, como el de la cocina, porque siempre triunfa el sofá, y triunfa la palabra. Triunfa la palabra subida muchas veces al altavoz, la palabra adornada con la tontería que me olvidé de contarte ayer, la palabra salada con lo que hizo mi hermano el lunes a mediodía y la palabra aliñada con el peinado favorito que le pondrías a tu madre. Son palabras, palabras que se suman y se suman y como no nos gustan las matemáticas seríamos incapaces de hallar el resultado, porque la verdad son ya muchas.&lt;br /&gt;Si grito me puedes oír, y no porque casi estás puerta con puerta, si no porque conoces mi grito, y yo conozco el tuyo.  Políticamente correcta en estos momentos preguntas la pregunta que no querías preguntar pero si, vamos a hacer la cena.&lt;br /&gt;En mi interior los navajazos son continuos y tú casi puedes percibirlos como si se clavasen y la sangre derramase por fuera, visible e invisible a la vez.&lt;br /&gt;Evolución e involución, menos mal que te conozco porque si no…la frase más sonada y más repetida, será que está de moda, o eso quiero pensar.  Va a ser que queramos o no nos conocemos de viejo, y eso que siempre supimos lo que nos iba a aportar el periodismo… pero nunca imaginamos que nuestra vida se vestiría de tantos y tantos colores al llegar a Santiago. Onde a chuvia e arte. 8760 horas, 525600 minutos,  3153360000 segundos, 4 años no llegan para contar el cuento de Compostela, nuestro cuento, nuestra aventura, los colores que llevamos impregnados dentro y que nunca dejarán de existir y tampoco el lazo que los une, aunque a veces no combine.&lt;br /&gt;Los lazos tienen nudos que se aprietan cada vez más fuerte, a veces ahogan, es entonces cuando decidimos aflojar y tomar un kit-kat pero como ya sabes que tiene que ser con pocas calorías nunca me lo puedo terminar, y tú a veces, hasta me haces caso y te comes el resto.&lt;br /&gt;La tortilla de patatas, con queso, la ensalada, con queso, los spaghetti, con queso, los canelones, con queso, las espinacas, con queso, el sándwich, con queso, la pizza, cuatro quesos, el pan, con queso, la tarta, de queso, y todo… con tomate.&lt;br /&gt;Y que rara eres…Y que raras somos…y en lo extraño y lo peculiar está la belleza dijo un día uno de estos que tanto sabe…&lt;br /&gt;Secador en mano y melena al viento, pelo panthene llegó a decir PC. Correteando por el pasillo, gritando, susurrando, hablando, o lo mejor riendo. Ay que ver como nos gusta reírnos. Como nos gusta reírnos de mí, de ti, de ella y de la otra, si de nosotras. Las cosas quitadas de contexto…son tonterías solemos decir, pero a todo le buscamos un huequecito y quien no lo tenga que lo fabrique. Y que no nos quiten lo mejor que tenemos. Y va a ser que crecemos. Una nueva etapa dice la llamada generación anterior. Si nosotros también nos gusta decirlo, pero en el fondo sabemos que hay cosas de esta etapa que nos gustan así, tal y como son ahora.&lt;br /&gt;La dependencia no mola oímos en la calle. La dependencia a las drogas es una enfermedad, la dependencia de las personas mayores es un síntoma de que algo llega a su fin…pero en realidad hay dependencias que molan. Si de acuerdo, a lo mejor también lo oímos en la calle. Pero joer, está bien depender de alguien, depender de algo. Y nosotras hace tiempo que dependemos de algo, dependemos de los lazos de colores que además nos gusta que cuelguen, que no combinen y a veces hasta que aprienten.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-6790703762813071784?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/6790703762813071784/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=6790703762813071784' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/6790703762813071784'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/6790703762813071784'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/04/lazos-que-deciden.html' title='Lazos que deciden'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_6bLBoW8vI/AAAAAAAAAB4/iXxe8sl-RaI/s72-c/playadelmatadero_3_420.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1623965586348348099</id><published>2008-04-06T21:42:00.000+02:00</published><updated>2008-04-06T21:50:12.464+02:00</updated><title type='text'>Beefeater</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_kopjxsV6I/AAAAAAAAABw/znXNCmme4D8/s1600-h/Caballo-Corriendo-En.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186221140337252258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_kopjxsV6I/AAAAAAAAABw/znXNCmme4D8/s320/Caballo-Corriendo-En.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Beefeater&lt;/strong&gt;. La chica negra del pelo eléctrico y gafas de sol retro simboliza con sus dedos su victoria y con su sonrisa me quiere hacer creer que también es la mía. Está morena, como nos gusta, quizás es que ella es mulata, o negra, me gustan los negros, a veces más que los blancos. El reloj marca las 18:53 de la tarde. Mi morena blanca preferida, con o sin sonrisa, acaba de cruzar la puerta hace un rato y mi pelo, también alborotado, no es capaz de imitar a la chica Beefeater. Mis dedos tampoco saben hacer ya ese gesto, ese símbolo de victoria, quizás porque me recuerda a Fernando Alonso cuando aún sabía ganar una carrera, a algún partido de esos llamados de derechas cuando aún sabía ganar las elecciones, también a algún gilipollas de turno que gobierna, o lo intenta, sepa o no sepa ganar esas elecciones, o al super dépor, sí, cuando ganó la liga.&lt;br /&gt;Los chicos Beefeater están serios, tiesos, no se mueven, ni el más ínfimo huracán haría que abandonasen su puesto. Duros soldados. Esclavos de la victoria. The &lt;em&gt;power of London.&lt;/em&gt; A veces me gustaría tener su fuerza, su resistencia, su pasividad y porque no decirlo su paciencia. Su paciencia para ver pasar las cosas inmunes, sin moverse, sin apenas percibir, tal un árbol en el jardín de la casa de verano de mis vecinos de Valladolid. Los chicos Beefeater no hablan. No pronuncian palabras y quizás sea la solución más óptima, porque señores, las palabras nunca se volverán en su contra. Nos convencemos a nosotros mismos con miles de palabras, con millones de palabras, que años, meses, días, horas, minutos o incluso segundos después de pronunciarlas las tiramos a la basura y las cerramos en bolsa de plástico. Pero señores esos años, esos meses, esos días, esas horas, esos minutos o incluso esos segundos antes las hemos pronunciado convencidos de que así era, entonces créanme, no debe de echarse en cara, porque sólo se han utilizado para auto-convencerse, o sí, si quieren para engañarse a uno mismo, pero no para perjudicar a un tercero.&lt;br /&gt;El cargo de conciencia se sube al caballo y galopa más salvaje que nunca cuando de nuevo se da cuenta de que no sabe galopar, y de que todos los argumentos que ha utilizado no han servido, que de nuevo se caerá del animal, y se dará un golpe, pero no es necesario que un buen jinete le recuerde que no debería de haberlo probado. Se caerá y se volverá a levantar y volverá a galopar, pero tendrá que aprender a hacerlo sólo, es demasiado tarde para recibir clases, y demasiado tarde para creer que no podrá aprender, para creer que se tendría que haber conformado con montar en la yegua de su primo Andrés o pasear agarrada a Pablo.&lt;br /&gt;Necesitó, ha necesitado, necesita, y necesitará. Agradeció, ha agradecido, agradece y agradecerá, los buenos consejos que le han dado, desde la indumentaria, hasta como tratar al animal, mantener la calma, hasta pasando por la psicología. Es consciente de que nunca podría haberse iniciado sólo, de que nunca hubiese montado por primera vez y de que hoy no seguiría intentándolo, pero necesita libertad, necesita confianza en sí mismo. Necesita sentir el apoyo, oler, escuchar y jugar con él, pero no enfrentarse a él, que no se convierta en su presión, en su obsesión, en su preocupación.&lt;br /&gt;Difícil de entender la psicología de un jinete, su manera de pensar, su mente. Le acusan de loco, bromean, o quizás en realidad lo piensan. El jinete tiene que luchar contra todo, y no sabe si estará preparado, pero no está dispuesto a perderse en el bosque y tampoco está dispuesto a perder a los amigos que le quedan porque sabe que éstos son de verdad. Ellos sí son jinetes, y de los buenos.&lt;br /&gt;En los pies de su cama con la mirada profunda, las gafas, no retro, y el pelo también moreno, pero sin alborotar, la &lt;strong&gt;chica blanca del pelo negro&lt;/strong&gt; con su sonrisa le quiere hacer creer que también es la suya, y si se lo dice ella, él sí se lo cree.&lt;br /&gt;En los pies de otra cama estará&lt;strong&gt; su otra negra blanca&lt;/strong&gt; en unas horas y después de dos días evitando el culo con culo, el jinete seguirá utilizando sólo un lado de su cama.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1623965586348348099?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1623965586348348099/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1623965586348348099' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1623965586348348099'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1623965586348348099'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/04/beefeater.html' title='Beefeater'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_kopjxsV6I/AAAAAAAAABw/znXNCmme4D8/s72-c/Caballo-Corriendo-En.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-1089464349426525180</id><published>2008-04-02T17:56:00.000+02:00</published><updated>2008-04-03T01:50:05.787+02:00</updated><title type='text'>Puta Marbellización</title><content type='html'>&lt;strong&gt;SIMA&lt;/strong&gt;, Salón Inmobiliario Internacional de Madrid. Logo din que os galegos non saen de Galicia, logo din que os galegos non se saben promocionar, logo din que os galegos non saben procurar os seus beneficios. E eu eu digo que “algúns”. En pleno apoxeo de boom urbanístico, aínda que hai quen comezou xa a cambiar o pé do pedal do acelerador bruscamente cara o do freo, armados de pico e pala pero coa gravata en tonos fucsias, que tamén sabemos ir á moda, chegan con maletín e cheos de expectativas os constructores mariñáns á capital dese país que chamamos España.&lt;br /&gt;O recinto ferial de IFEMA contará os vinderios días de abril con presenza galega, e os municipios da Mariña pisan con forza na capital do Estado. O pobo de Pepito Rivera segue para diante na aberración urbanística que arremete minuto tras minuto, día tras día e verán tras verán, elevada a máxima potencia. Eso sí, os turistas están encantados, e sobre todo os de Madrid. Foz con 443 vivendas é o municipio lucense que terá unha maior presenza en &lt;strong&gt;SIMA,&lt;/strong&gt; e lonxe de ser un gran dato, para min é unha verdadeira derrota. Corren malos tempos para a nosa costa, e a marbellización parece ser algo imparabel. ¿Máis porque ten que liderar Foz o imperio da masificación, da construcción, da edificación? O municipio lucense con maior presenza no Salon Inmobiliario de Madrid. 443 vivendas frente ás 31 de Burela, ás 132 de Barreiros, ás 220 de Ribadeo, ás 284 de Viveiro. Construímos edificios e multiplicamos supermercados. Esquecemos os servizos básicos, a calidade de vida.&lt;br /&gt;“ A Mariña copa o 35% da oferta galega de pisos na feira de Madrid”, titula, &lt;em&gt;La Voz de Galicia.&lt;/em&gt; Pisos que case ningún Mariñan pode xa mercar, pisos feitos para os de fóra, maleficio da invasión, conxuro da explotación. Arrepío e fervor, asuntos dos de gravatas aliñados e achegados sempre a cor política do sol que máis quenta, e con isto do cambio climático en Galiza o sol pega máis que a choiva.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-1089464349426525180?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/1089464349426525180/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=1089464349426525180' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1089464349426525180'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/1089464349426525180'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/04/puta-marbellizacin.html' title='Puta Marbellización'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-330230954902191027</id><published>2008-04-02T15:38:00.000+02:00</published><updated>2008-04-02T15:52:27.058+02:00</updated><title type='text'>Restos de glucosa</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_OPLzxsV5I/AAAAAAAAABo/kgdxKptlL2E/s1600-h/eo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184645029073541010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_OPLzxsV5I/AAAAAAAAABo/kgdxKptlL2E/s320/eo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;El lunes fue un día de finales. Y no me gustan los finales, sobre todo si son amargos. Pero tampoco me gustan las segundas partes, sobre todo si se llegan a plantear el poder filmar una tercera.&lt;br /&gt;No me gustan los finales cuando no son sinceros, no me gustan los cobardes, no me gustan los niñatos, ni tampoco las niñatas, no me gusta que me defrauden y no me gusta sentirme defraudada, sobre todo cuando no se trata de algo madurado, de algo consensuado, y sobre todo de algo sentido, porque señores, he llegado a la conclusión de que los sentimientos sí que importan, y mucho.&lt;br /&gt;No me gusta sentirme culpable, pero querido público ya no me sentiré jamás, porque la suela de mis zapatos brilla más que el aceite dorado al lado de tu puñal. Eres un impresentable, y lo sabes, eres un sin vergüenza y también lo sabes, y lo que más me jode es que una vez más, una de tantas, una de mil, una de cien mil, una de un millón, la chulería engalardonada de una simple fachada asustada tras cualquier piedra se arrastre por los suelos pisoteada al no ser capaz de enfrentarse, de no enfrentarse a nada, como ayer, como mañana, como siempre.&lt;br /&gt;Le pegaré una patada a esa piedra para que rebote en tus putos remordimientos que quizás se peleen dando vueltas en tu cabeza fingiendo lo que nunca podrás dejar de fingir, el perdón que sabes que me debes, el perdón imperdonable, imborrable, irremediable, el perdón que quizás nunca llegues a pedirme y sabes que te digo, que ahora me alegro.&lt;br /&gt;El lunes amargo tuvo un final dulce, el más dulce que podía desear, el dulce que me ha hecho vaciarte el azucarero por encima, rompértelo, tirártelo a la cara y regalártelo para siempre, porque yo el tuyo, ya no lo necesito. Tu azúcar solo fue para mi glucosa. &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-330230954902191027?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/330230954902191027/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=330230954902191027' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/330230954902191027'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/330230954902191027'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/04/restos-de-glucosa.html' title='Restos de glucosa'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_OPLzxsV5I/AAAAAAAAABo/kgdxKptlL2E/s72-c/eo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-8702246438447942526</id><published>2008-04-01T16:54:00.000+02:00</published><updated>2008-04-01T16:56:05.009+02:00</updated><title type='text'>Caminemos</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_JM8DxsV2I/AAAAAAAAABQ/xMCHQbjuhlQ/s1600-h/vista%2Bpasamayo.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_JM8DxsV2I/AAAAAAAAABQ/xMCHQbjuhlQ/s320/vista%2Bpasamayo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184290715746457442" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Caminemos. 9500 kilómetros. Siempre y cuando me regales una última sonrisa. No me gustan las despedidas. Las detesto. Les escupo, resbalo en el barro y hasta me chapuceo cayéndome de culo. Hoy día no será la despedida.&lt;br /&gt;Caminemos. No, no vale estar triste. La línea 5 del metro de Madrid empuja a la multitud que reposa sus manos en el más ínfimo espacio. El cubículo naranja y blanco se divide en tres partes, tres partes con tres monitores, tres monitores con tres espacios, tres espacios con tres teclados, tres teclados multiplicados por dos manos, dos manos elevadas al cuadro por tres sonrisas. Tres sonrisas con nombre y apellidos. Tres sonrisas que fuman aires de felicidad mascados con chicles que compartimos de boca en boca.&lt;br /&gt;Intercambiamos, sentimos, respiramos, miramos, comunicamos. El arte de comunicar decía McLuhan. Sentado en la butaca de al lado y rodeado de estrepitosas caras asustadas sin entender como una chica 16 años juega con el aborto tal si fuese a las muñecas. ¡Cómo cambiaron los tiempos! Dirán ellos y nosotros nos miramos, y nos reímos.&lt;br /&gt;Nos pasamos los números de folio a folio tal el estadista a su aprendiz, que desdichada a su suerte no supera la frontera. Cosas de números.&lt;br /&gt;Esperamos en fila india soltando culebras contra El Corte Inglés para pedir el sobre que viaje del centro a la punta oeste de la península con una hoja que ni siquiera se meterá en la urna del destino final, el fracaso.&lt;br /&gt;Esto habla, esto tiene música, juguetes, osos de peluche, winni de poo y la psp de papá. Convirtámonos en los Rolling Stones por sólo 7 euros.&lt;br /&gt;Te regalo un chicle. Te regalo una sonrisa. Buscamos un batido de chocolate y lo tomamos en El Jardín Secreto. Tan secreto que decidimos no volver jamás.&lt;br /&gt;Nos probamos gorras, nos calzamos bailarinas y caminamos. Caminemos, 9500 km. Nos salpicamos pan con tomate al más puro estilo catalán y dejamos escapar un par de lágrimas. Entre esoterismos y magias me embaucaste con tu secreto que también fue mi secreto y que me hizo compartir el mío. Nuestros secretos.&lt;br /&gt;Te regalo una sonrisa. Te regalo una sonrisa y dos sonrisas y mil y tres mil, para devolverte todas las que tu me has regalado, y espero poder decirte muy prontito, “caminemos” y que tu me respondas “caminemos si me regalas una sonrisa”.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-8702246438447942526?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/8702246438447942526/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=8702246438447942526' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/8702246438447942526'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/8702246438447942526'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/04/caminemos.html' title='Caminemos'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R_JM8DxsV2I/AAAAAAAAABQ/xMCHQbjuhlQ/s72-c/vista%2Bpasamayo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-792932879772181565</id><published>2008-03-27T00:18:00.000+01:00</published><updated>2008-03-27T00:33:31.513+01:00</updated><title type='text'>Jugar a Peter Pan</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-rc1TxsV1I/AAAAAAAAABI/MHrOJXbD-Ew/s1600-h/pan03.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-rc1TxsV1I/AAAAAAAAABI/MHrOJXbD-Ew/s320/pan03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182197129643054930" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El plumas en galardona los pies de mi colchón, la temperatura aumenta por momentos. El calor se hace inaguantable y las vueltas en mi cama acompañan el parpadeo de mis ojos que se muestran como platos. El tic tac del reloj rompe el silencio de mi habitación y el despertador se ilumina, la 1:34. Restan los minutos que me separan de ese llamado nuevo día y esta noche no podré dormir. No lo haré igual que no lo has hecho tú cientos de veces. En mi interior algo ha cambiado, todo se revoluciona igual que cuando estoy a punto de llegar al orgasmo. Te he pedido que reacciones y lo he hecho porque algo ha  reaccionado dentro de mí. No dejo de imaginar y de imaginar, de volar y de volar, de soñar y de soñar. &lt;br /&gt;Sí, lo sé, estoy siendo cursi, escúpeme a la cara, tienes permiso para hacerlo. Cojo la botella de agua y le doy un trago, te la paso. Quizás me dirás que ya no te gusta, que es insípida, pero dentro de un rato, cuando siga subiendo la temperatura te la volveré a ofrecer. Me la tirarás a los pies, a mis pies, a mis pies que son los tuyos, los más feos del mundo, pero los tuyos.&lt;br /&gt;Nada es suficiente, y sabes que me gusta probar. Travesuras de la niña mala. Su golosina, su droga. Sus caprichos, su vicio. Objetivo entre dientes, en busca de la desdicha que la haga llegar al destino final. Antes su último capricho, un último vicio que se hace de rogar. Arrogante, prepotente, la niña tonta. La niña indecisa, la niña juguetona que no se cansa de jugar. Pero la niña que llora, la niña que llora cuando sabe que tiene que llorar. Que pide perdón, cuando no basta con perdonar. &lt;br /&gt;Te acusa de cobarde, y no sabe mirar atrás. Enfila sus armas para el último combate que tendrá una primera emboscada, buscada, premeditada, disfrutada. Una emboscada que marcará el destino final, la bifurcación que escupirá el trago hacia tu cara o hacia mis pies, que recuerda, son los tuyos. &lt;br /&gt;Habrá juego de sábanas, quizás será superficial, o quizás no.  Algo reaccionará dentro de mí también en ese momento.  No se trata ya de la niña de azul disfrazada de Maquiavelo sino del ego que persigue de una vez por todas al ladrón que robó aquella noche en aquel restaurante su felicidad, nuestra felicidad.&lt;br /&gt;Quizás sea demasiado tarde, ya no es tiempo para jugar. Pero a la niña siempre le han gustado los juegos. Sí, le gustan los juegos, pero también le gustan los retos. El reloj dispara contra ella misma, pero antes una parada para poder fumar el cigarrillo que busca y desea en el medio de la partida de póker. El cigarrillo que no ha llegado a probar pero que anhela desde hace unos meses su olor y su sabor. Ella no fuma, pero esta vez quiere tragar el humo hasta no parar de toser. Necesita la oportunidad, y necesita que la tabacalera no expire y tome la iniciativa, que juegue a la ruleta de la fortuna y que disfrute del casino por una noche.&lt;br /&gt;Quizás se trate sólo de sexo. Nada más. Quizás la ruleta sirva para marcar el rumbo decisivo. ¿Y porque le ha tocado a ese áspero cigarro? Quizás el azar o quizás su nicotina realmente valga la pena y la travesura de la llamada niña mala esté estropeando una vez más la escalera de póker. La decisión parece que ya no está en sus manos, de tanto jugar ha perdido su habilidad y error tras error solo puede dejarse llevar. Pero realmente lo que más trabajo le cuesta es poder mostrar que en realidad sigue siendo una niña y que las travesuras en el fondo no son más que su forma de jugar a lo que siempre le ha gustado, a Peter Pan. Mientras tanto el tiempo juega en su contra, y ella no sabe si tú todavía estás dispuesto a seguir jugando a ser ese Peter Pan, su &lt;strong&gt;Peter Pan.&lt;/strong&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-792932879772181565?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/792932879772181565/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=792932879772181565' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/792932879772181565'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/792932879772181565'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/03/jugar-peter-pan-el-plumas-en-galardona.html' title='Jugar a Peter Pan'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-rc1TxsV1I/AAAAAAAAABI/MHrOJXbD-Ew/s72-c/pan03.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-2242985257613307433</id><published>2008-03-25T00:09:00.000+01:00</published><updated>2008-03-25T00:19:06.389+01:00</updated><title type='text'>Sangue contra o espello</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-g2RDxsVzI/AAAAAAAAAA4/tP54mppfI5Q/s1600-h/mar_rojo.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-g2RDxsVzI/AAAAAAAAAA4/tP54mppfI5Q/s320/mar_rojo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181451037989164850" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Palpita, acelérase o seu ritmo mentres que a suor se extende por todo o seu corpo. Escupe o seu sangue contra o espello, a garganta berra, ergue o que queda da súa voz e cae rendido na súa cama. Abre os brazos, deitase de costas e comeza a conta atrás. O desengano vence de novo ao engano e xuntos loitan por non volver atrás. O vermello tingue a súas sabas e percorre todo o seu corpo.  Comeza un formigueo dende os pes que lle fai estremecerse. Entón recorda o que endexamais debeu esquecer. Decide entón sumerxirse nesa nova dimensión que mañá a recollerá aos pes da súa cama e que mudará o vermello por un verde que a fará cambiar. Gardará no seu peto, no esquerdo, un pedazo do espello que partiu, porque non é supersticiosa, e os 7 anos de mala sorte quedan xa agochados no caixón que nunca debeu abrir, e que dende mañá queda pechado coa chave que ela decidiu tirar no seu mar.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-2242985257613307433?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/2242985257613307433/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=2242985257613307433' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2242985257613307433'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/2242985257613307433'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/03/sangue-contra-o-espello.html' title='Sangue contra o espello'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-g2RDxsVzI/AAAAAAAAAA4/tP54mppfI5Q/s72-c/mar_rojo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-7548549818418769167</id><published>2008-03-23T20:51:00.000+01:00</published><updated>2008-03-27T00:41:34.063+01:00</updated><title type='text'>La comodidad de la butaca</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-a4FDxsVyI/AAAAAAAAAAw/wNZD_2I-M4c/s1600-h/KremlinAndBoat.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181030818388924194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-a4FDxsVyI/AAAAAAAAAAw/wNZD_2I-M4c/s320/KremlinAndBoat.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-a1YzxsVxI/AAAAAAAAAAo/HOhJ9QoFS_Y/s1600-h/KremlinAndBoat.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tensión latente&lt;/strong&gt;, época de elecciones, y no sólo en nuestro país. Con resaca del 9M fijamos la vista atrás, y de domingo a domingo nos situamos a 4100 kilómetros y desayunamos en Moscú. ¿Nos encontramos ante el inicio de una nueva Guerra Fría?El ambiente de revuelo se respira por la plaza roja mientras que en el Kremlin el temor se atenúa a medida que el absentismo despeja su incógnita: el 67% de los votantes decide acudir a las urnas. &lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;Pocas dudas más por despejar ante un escenario teatral que levanta el telón aplaudiendo a un actor elegido a dedo por su director. Vladimir Putin ha estado en escena antes y después del estreno, y el papel que desempeñará a partir del 2 de marzo afirman algunos que será una incógnita dentro de la esfera internacional… Putin pedía a la población rusa “votar por su futuro” en lo que el ya próximo primer ministro consideraba un “día decisivo”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;El protagonista del nuevo estreno, Dmitri Mdvédev, ha salido victorioso de unas elecciones que no han sido ni libres, ni justas. De unas elecciones que distan mucho de poder llamarse democráticas.El panorama de campaña electoral ruso ha sido desolador. Nos encontramos ante un escenario mediático más politizado que nunca. El índice de libertad de prensa de Freedom House califica los niveles rusos como “no libres”. Las autoridades usan sistemas judiciales y legislativos para acosar y procesar a periodistas independientes.El estado ostenta la propiedad de los tres canales principales de Rusia, Channel One, RTN, y NTV. Con demasiada frecuencia los profesionales son castigados por cubrir noticias que juegan con temas relacionados con la corrupción gubernamental. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Se puede considerar Rusia un país democrático?La censura ha sido uno de los fracasos que ha dejado huella de la era Putin. La corrupción se ha paseado de la mano con un recorte de libertades que la población ha sabido perdonar, a cambio de una sobria comodidad y estabilidad envuelta en forma de un salario fijo al que se le ha colocado un papel de regalo que se rompe tan solo con mirarlo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;Se abre una nueva etapa en Rusia. Se estrena la premier de un nuevo director, pero un director que no es más que el seguidor más fiel de su fetiche. Quizás aparezcan cambios, quizás se juegue con un nuevo enfoque y se apueste por introducir alguna cara nueva dentro del reparto. Pero el maestro sabe que a su público le gusta la &lt;em&gt;comodidad de su butaca.&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-7548549818418769167?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/7548549818418769167/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=7548549818418769167' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/7548549818418769167'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/7548549818418769167'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/03/la-comodidad-de-la-butaca.html' title='La comodidad de la butaca'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-a4FDxsVyI/AAAAAAAAAAw/wNZD_2I-M4c/s72-c/KremlinAndBoat.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-6478299609582961635</id><published>2008-03-23T16:40:00.000+01:00</published><updated>2008-03-23T16:46:12.920+01:00</updated><title type='text'>Agua salada</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z7KDxsVuI/AAAAAAAAAAU/uv7cbnvoBW8/s1600-h/20070420000024-olas1.jpg"&gt;&lt;img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z7KDxsVuI/AAAAAAAAAAU/uv7cbnvoBW8/s320/20070420000024-olas1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180963834078975714" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;La duda&lt;/strong&gt;, la desconfianza y el mar de la indecisión. El mar que golpea con su resaca y la ola que te envuelve hasta el fondo. A veces no te das cuenta, y te lleva hasta el final, abres la boca y tragas el agua salada acompañada con la arena de resquemor marino. Se te baja la braga del bañador y te levantas con una sensación de libertad, eso sí mareada, con los ojos rojos, chasqueando la boca, desorientada, perdida. Las manos están llenas de tierra, y te chocas de frente con el niño de la vecina que bucea con sus gafas nuevas chapoteando con más ímpetu que nunca. Es entonces cuando con el brazo derecho separas el pelo de tus ojos y decides girarte hacia atrás, descubres así porque Marcos salpicaba con la fuerza del increíble Hulk. Es tu momento, la gran ola viene hacia ti.&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;La duda&lt;/strong&gt;, la desconfianza y el mar de la indecisión. Son las nueve y cuarto de la noche, de un lunes cualquiera, un lunes normal, un lunes de esos corrientes en los que no hay nada tan extraordinario que cambie tu vida. Es más, es uno de esos lunes, arduos, duros, después de una jornada laboral, cansada, sin ganas de estudiar y deseando poder dar vueltas y vueltas enrollada en el plumas de tu cama. Dar vueltas y que las vueltas te lleven hasta el final, poder abrir la boca, y levantarte con la sensación de libertad, con los ojos rojos, y algo desorientada, perdida, pero a fin de cuentas con la fuerza del increíble Hulk.&lt;br /&gt;Hoy es mi día, hoy es el día en que sí, lo voy a lograr, me voy a comer el mundo. Me da igual que tú seas tú, y que él sea él, porque yo soy yo, y quiero que te enteres de una puta vez, que yo, sí si, estás oyendo bien, que yo, si, yo, yo, me voy a comer el mundo.&lt;br /&gt;Abres el armario y te pruebas los pantalones que te pusiste aquel día, sí ese día. Mm, me veo bien, me gustan, hoy me los voy a poner. La colonia, la de siempre, fragancia, indispensable, exquisita, habilidosa, reconocible, sutil, mi perfume. Mi olor.&lt;br /&gt;Inseguridad, barrera, muro, infranqueable, ¿intentarlo? ¿Por qué no? ¿Lograrlo? El subconsciente le da la mano al imposible, pasean juntos por la calle Princesa y toman el postre en el Jardín Secreto de Conde Duque. Imposible cierra los ojos y le tira el trozo de tarta de coco a subconsciente a la cara. Se enzarzan en una pelea de escupitajos y algún que otro mordisco. No hay ganador porque salen de nuevo del café de la mano. Decido como siempre esperar. Empiezan los sistemas de protección. Defensa. Seguridad. Alarma. Activados. Huir. Esconderse. Disfrazarse. Enmascararse. Primera capa. Segunda capa. Tercera capa. Así hasta mil, así hasta cien mil, así hasta un millón. Autoprotección. Y con papel de regalo. ¿Quién soy?¿ Dónde estoy?&lt;br /&gt;Mi mirada se queda clavada en su extrema delgadez, pálida, con autoprotección. Anhelo. Mientras tanto, transcurre con los restos de coco pegados junto a la oreja y susurra que todo reside en la fuerza, que tiene que pensar en Hulk. Un paso más pero con miedo, inseguro, flanqueando de derecha a izquierda. Se detiene, mira el móvil. No, no me llamará. Décimas de segundo. Sigo caminando. Al fondo Moncloa.&lt;br /&gt;Empapada de rutina y envuelta en una de mis capas rumbo a ninguna parte y con destino decidido. Mojada y empapada. Harta y cansada. Lo intangible se vuelve tangible. Lo inerte cobra vida. El gris que descansa sobre el majestuoso palacete se vuelca en el azul celeste que duerme sobre la casa de Marcos. Y sí, estoy mojada, estoy empapada, y tengo que escupir, la arena no me deja respirar, pero me gusta el resquemor marino. He de confesar, a veces no me doy cuenta, voy hasta el final, abro la boca, y trago, agua salada…Y porqué no confesar también que a mí, el agua, si es &lt;strong&gt;salada,&lt;/strong&gt; me gusta el doble.&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-6478299609582961635?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/6478299609582961635/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=6478299609582961635' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/6478299609582961635'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/6478299609582961635'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/03/agua-salada.html' title='Agua salada'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z7KDxsVuI/AAAAAAAAAAU/uv7cbnvoBW8/s72-c/20070420000024-olas1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2779457922226292487.post-8789745335000781147</id><published>2008-03-23T16:27:00.000+01:00</published><updated>2008-03-23T16:32:49.364+01:00</updated><title type='text'>A lo mejor era porque no me acordaba de tu voz</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z3hjxsVtI/AAAAAAAAAAM/aOFIJPcZTWs/s1600-h/Costa%2520de%2520foz.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180959839759390418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z3hjxsVtI/AAAAAAAAAAM/aOFIJPcZTWs/s320/Costa%2520de%2520foz.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;A lo mejor era porque no me acordaba de tu voz. Subida a la mesa, con una pierna doblada y la otra tambaleándose, hacia adelante y hacia atrás, las lágrimas llegan hasta la boca que las recoge sin a penas hacerles caso, para que tú, desde el otro lado, no percibas nada de lo que está pasando. Más de dos meses, y todo es como si fuese ayer, natural, cercano, casi percibo tu calor, como casi tú puedes percibes el mío. &lt;br /&gt;El corazón de nuevo le da la patada a la razón, la deja casi inconsciente, en el suelo, con el pulso débil y con pocas ganas de seguir luchando en una pelea quizás destinada al fracaso o a la victoria gloriosa de la infelicidad enmarcada en el rin de lo que tiene y debe ser el combate perfecto. El combate que quizás se televise una y mil veces por la caja tonta que todos desean ver pero que quizás nosotros apaguemos, o yo apague con mi mando, aunque tal vez demasiado tarde, cuando el tdt esté instalado en tu vida ya para siempre y entonces me daré cuenta de que he llegado tarde, de que la tecnología me ha vencido, y de que tú te has ido para siempre con ella.&lt;br /&gt;En este momento, hoy, aquí mismo, desde mi sofá, si utilizaría la tecnología, utilizaría la máquina que tú has querido tener en más de mil ocasiones, la máquina que sólo los dos conocemos, la máquina que tú te has inventado, utilizaría esa máquina aunque fuese por tan sólo un par de segundos. Y supongo que tendré que esperar, tendré que seguir esperando por esos dos segundos, y por ese momento que no he dejado de imaginar desde hace más de 8 meses. Por ese momento que sin tecnología ni la más avanzada, ni la más simple, convertirá la física en química, nuestra química, la que nunca ha dejado de existir, y la que ojalá nunca desaparezca aunque la revolución nos lleve con o sin máquina a donde nos tenga que llevar. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2779457922226292487-8789745335000781147?l=crismoure.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://crismoure.blogspot.com/feeds/8789745335000781147/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2779457922226292487&amp;postID=8789745335000781147' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/8789745335000781147'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2779457922226292487/posts/default/8789745335000781147'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://crismoure.blogspot.com/2008/03/lo-mejor-era-porque-no-me-acordaba-de.html' title='A lo mejor era porque no me acordaba de tu voz'/><author><name>cris</name><uri>http://www.blogger.com/profile/15784421323082076593</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='19' height='32' src='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z-mjxsVwI/AAAAAAAAAAg/t0C01bz-Ic4/S220/blog.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_AOkIZVN-ajI/R-Z3hjxsVtI/AAAAAAAAAAM/aOFIJPcZTWs/s72-c/Costa%2520de%2520foz.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
