As palabras levounas o vento

Din que o tempo cura as heridas. nestos días cheguei a conclusión de que non, o tempo non as cura. o tempo non fai que esquezamos aquelo que se enredou e que so fixo que xogasemos un rol. o meu rol tivo aspecto camaleonico. de victima, de víbora, de dura, de débil...ate que un dia decidiu que non había que xogar máis que o mellor era enterrar o meu papel e deixalo alí, olvidado, esquecido, nunha esquina. pensei en ir a buscalo mais dunha vez, en cambiarme rapidamente e de novo xogar ao disfraz. mais penso que é absurdo. as veces queda un alo de ilusión. as veces deixome levar polo que me conta a imaxinación, polo que ela quere inventar e ademais creer. mais sei que só e eso imaxinación. ás veces acompañan as lagrimas. a necesidade dun perdon ou os momentos xuntos. os bos e os malos. nos que me rin e nos que chorei. as palabras levounas o vento.